ΠΡΟΧΕΙΡΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 4

Η ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΑΙΑ...

Είναι πραγματικά καταπληκτικό πόσες πολλές ανθρώπινες ιστορίες μπορούν να διαδραματίζονται γύρω μας και σε κάποιες περιπτώσεις να τις παρακολουθούμε ως διακριτικοί, σιωπηλοί θεατές. Ζώντας σε μια πολυκατοικία είμαστε ήδη μέλη μιας μικρής κοινωνίας με όλα τα στοιχεία και τους δεσμούς που τη συνθέτουν. Οι σύγχρονοι ρυθμοί, βέβαια, μας απομάκρυναν από την αυστηρή έννοια του όρου "κοινωνικά όντα" και μας έκαναν να είμαστε πιο καχύποπτοι και πιο κλεισμένοι στους εαυτούς μας αφήνοντας συχνά την ομορφιά του μοιράσματος μιας στιγμής με τους άλλους να μας προσπερνά.

Σκεπτόμενος τα παραπάνω, χάρηκα πραγματικά, όταν διαπίστωσα, ότι σε μικρότερα μέρη η κοινωνική αυτή άρνηση δε διέβρωσε τους ανθρώπους στο βαθμό που συμβαίνει σε μία μεγαλούπολη, όπως η Θεσσαλονίκη. Λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά, στην Περαία, όλα μοιάζουν διαφορετικά, πιο αυθεντικά. Εκεί ο χαιρετισμός ακούγεται πιο συχνά από τη γνωστή ελληνική βρισιά και οι εκφράσεις του προσώπου και τα νεύματα μεταδίδουν αδιάκοπα μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση. Σε έκταση μικρότερη από ένα οικοδομικό τετράγωνο η ζωή αποβαίνει πολύ πιο ενδιαφέρουσα απ'ό,τι θα περίμενε κανείς. Σκιαγραφώ ενδεικτικά μερικά πρόσωπα και καταστάσεις, για να καταλάβετε καλύτερα τι εννοώ! Η Ελαΐς είναι μια ηλικιωμένη γυναίκα, που παραθερίζει κάθε καλοκαίρι εδώ. Μόνο που ο χρόνος την καταβάλλει, όπως όλους μας και κάθε χρόνο μειώνει το διάστημα της παραμονής της. Προστρέχει στη βοήθεια του γιου και του γαμπρού της για το καθάρισμα του σπιτιού, ενώ απολαμβάνει την παρέα τους μαζί με την κόρη και τα εγγόνια της, που αναμένει ως μάννα εξ ουρανού! Ήταν ευγενική, τώρα πιο δύστροπη, αλλά δικαιολογημένη λόγω γηρατειών. Στην ίδια οικοδομή, στο δεύτερο όροφο οι εποχές των τρελών πάρτυ πέρασαν για την Αθηναία, που έρχεται τα καλοκαίρια εδώ. Η συνοδεία των αγοριών αντικαταστάθηκε από τη μητέρα της, ενώ η ίδια έγινε λιγότερο ομιλητική, όπως εξάλλου και η Μαρία του πρώτου για τους ίδιους λόγους. Εκείνη, αντιμετωπίζει πιο δυναμικά τη μοναξιά της με μπάνια σε διάφορες παραλίες, ατέλειωτες τηλεφωνικές συνδιαλέξεις και την παρέα του αδελφού της. Τίποτα δε θυμίζει τα καλοκαίρια με τα κεράκια στο μπαλκόνι και τα τραβήγματα της κουρτίνας για τις προσωπικές στιγμές με τον άντρα από την Ημαθία. Ωστόσο, διατηρεί ένα άψογο σώμα, που την αναδεικνύει. Στον τρίτο όροφο εδρεύει ο κύριος Γιάννης. Όλα τα ενημερωτικά δίκτυα, συμπεριλαμβανομένου και του CNN, ωχριούν απέναντί του! Συνταξιούχος πια, ανακάλυψε, ότι η αγαπημένη του απασχόληση είναι τα κοινωνικά σχόλια, κοινώς κουτσομπολιό! Το μακρύ μπαλκόνι του είναι σωστό παρατηρητήριο, στο οποίο μετακινείται συχνά πυκνά σκύβοντας περιστασιακά το κεφάλι για καλύτερη οπτική γωνία! Θα σε χαιρετίσει απαραιτήτως!! Πρώτον, διότι έτσι θα αρχίσει μια ατέλειωτη συζήτηση μαζί σου και δεύτερον θα ανταλλάξει χρήσιμες πληροφορίες προς την κατεύθυνση της σφαιρικής ενημέρωσης! Καπνίζει ασύστολα, φοράει γυαλιά, ενώ τα καυτά καλοκαιρινά μεσημέρια μπορεί να θεαθεί φορώντας απλώς ένα εσώρουχο (στο μπαλκόνι του, εννοείται)!! Συμπαθητική φιγούρα, αν και μπορεί να σε κουράσει με την επιμονή του να τα μάθει όλα για όλους!! Στη διπλανή οικοδομή τα πράγματα είναι λίγο πιο πικάντικα! Η χιλιοτραγουδισμένη από τον αείμνηστο Καζαντζίδη Ζιγκουάλα είναι εδώ! Ναι, αυτό είναι το όνομα της μελαχρινής και νταρντάνας Ελληνίδας μετανάστριας από τη Γερμανία, που έρχεται ανελλιπώς κάθε καλοκαίρι με τους τρεις γιους και ως πέρσυ με το Γερμανό άντρα της. Φέτος, ο τελευταίος απουσίαζε, όμως η Ζιγκουάλα δεν πτοήθηκε! Το ειδύλλιο με το νεαρό Γεωργιανό που μέχρι πρότινος τα βράδια κοιμόταν μέσα στο αυτοκίνητό του και τη μέρα το επισκεύαζε, δεν άργησε να αναπτυχθεί! Η ζωή τους έγινε κοινή, στην παραλία, στο βραδινό ποτό ή τσιγάρο στο παγκάκι του πεζοδρόμου, στο σπίτι της Ζιγκουάλας με την πλήρη αποδοχή της κατάστασης από τους γιους της. Αντίθετα, η φίλη της με το σκύλο δυσανασχετεί περισσότερο, πρώτον διότι έχασε την αποκλειστικότητα της φίλης της και δεύτερον δεν κατάφερε η ίδια να κερδίσει την προτίμηση του Γεωργιανού! Εδώ που τα λέμε, αντικειμενικά είναι υποδεέστερη σε εμφάνιση, αλλά δεν προσφέρει και το ενδεχόμενο διαβατήριο για μια ζωή στην εξελιγμένη Γερμανία. Έχασε, λοιπόν, στα σημεία. Πιο τυχερή στάθηκε η "κυρία με τας καμελίας", όπως την αποκαλώ εγώ! Πάντα ντυμένη στην τρίχα και μακιγιαρισμένη, ξεχωρίζει αμέσως στην περιοχή! Το μαλλί της είναι μονίμως χτενισμένο ακόμη και στη θάλασσα, σα να έχει το κομμωτήριο στο σπίτι της! Είναι ιδιαίτερα κοινωνική και θα σε χαιρετίσει οπωσδήποτε, ιδίως αν έχεις και "λεφτά" αισθήματα! Ο Γερμανός που παντρεύτηκε, φιλικός και πάντα απλά ντυμένος, με σορτσάκι και ριγέ μπλούζα, κάνει όλες τις δουλειές και πηγαινοέρχεται με τα ψώνια καθημερινά. Αφήνει την κυρία του ακριβώς μπροστά στην είσοδο της πολυκατοικίας και την πηγαίνει συχνά-πυκνά ταβερνούλα! Υπάρχουν, ωστόσο και στιγμές, που επαναλαμβανόμενες με μεγάλη ευλάβεια ενέργειες δίνουν τη δικιά τους ευχάριστη πινελιά στο μέρος. Τα "κορίτσια", όπως αυτοαποκαλούνται, είναι μια παρέα από τρεις σχεδόν ογδοντάχρονες. Αρχηγός δεν είναι...η Αργυρώ, όπως λέει το άσμα, αλλά η καπάτσα Φρόσω, της οποίας το βλέμμα της ακτινοβολεί τη διαύγεια του πνεύματός της. Η Παναγιώτα, χωρίς ίχνος επιτήδευσης, επιμένει να μιλάει στην ποντιακή διάλεκτο, κατάλοιπο μάλλον της ζωής της στη Ρωσία. Το τρίτο "κορίτσι" είναι σαφώς νεώτερο, αλλά ενσωματώνεται άψογα στην παρέα! Κατεβαίνουν μαζί για μπάνιο πάντα στις έξη παρά τέταρτο ακριβώς και κάνουν ατέλειωτες κουβέντες επί παντός επιστητού στο νερό για σαράντα πέντε λεπτά επίσης ακριβώς! Η συνέχεια δίνεται στο παγκάκι και διαρκεί όσο το στέγνωμα. Η Φρόσω αποζητάει τα κοπλιμέντα και θέλει πάντα να έχει το πρόσταγμα της...απόβασης στην ξηρά! Απόγευμα. Η παραλία γεμίζει και η καμπάνα της εκκλησίας ακούγεται στις... επτά και πέντε (...γιατί όχι επτά; Μάλλον λόγω λάθους ρύθμισης)! Στις επτάμιση κάνει θεαματική εμφάνιση ο υπερμεγέθης κύριος Μιχάλης. Με βροντερή φωνή αλά Σαπφώ Νοταρά και στενό, μικρό, μαύρο μαγιό, ίδιο επί πολλά συναπτά έτη και πλέον δυσανάλογο του μεγέθους του βυθίζεται στο νερό και παραμένει για μισή ώρα. Είναι πιθανό τα παιδιά στην ακτή να θελήσουν να παίξουν μαζί του ή μόνο να τον...καβαλήσουν, πράγμα που συνήθως εκείνος αποδέχεται! Η παραλία δε διαθέτει τη γκλαμουριά ή τα ρεζερβέ της Μυκόνου, ωστόσο θα βρεις πάντα τις ίδιες ομπρέλες καρφωμένες στην ίδια θέση στην αμμουδιά. Σα να υπάρχει ένας σιωπηλός κώδικας οριοθέτησης, που σου επιτρέπει να εντοπίσεις εύκολα τα άτομα που σε ενδιαφέρουν και γιατί όχι, ίσως και να γνωριστείς μαζί τους. Εξάλλου, πιθανότατα ένα χαμόγελο ή ένα "γεια" θα στο "ρίξουν"! Πριν καλά-καλά νυχτώσει, κατά τις οκτώ, ο πεζόδρομος γεμίζει ζευγάρια και οικογένειες, που κάνουν τη βόλτα τους. Στην ακτή μείναμε λίγοι και καλοί. Ο άλλος ευτραφής κύριος περιμένει υπομονετικά, όπως κι εγώ τη μαγική στιγμή του ηλιοβασιλέματος, για να απολαύσει την πανδαισία χρωμάτων σε συνδυασμό με την ηρεμία της θάλασσας. Τύφλα να'χει η Οία! Αλληλοκοιταζόμαστε χαμογελώντας αντί καληνύχτας και έπειτα αποχωρούμε! Βραδάκι και το κολύμπι άνοιξε την όρεξη! Ουζομεζέδες, φρεσκότατο ψαράκι ή εναλλακτικά άψογα ψημένα, ζουμερά κρεατικά θα μας ικανοποιήσουν! Ένα ποτάκι με θέα τη φωτισμένη Θεσσαλονίκη, τόσο κοντά και συνάμα τόσο μακριά, είναι must! Πιθανό να συναντήσουμε κάποιο φίλο μας από την πόλη, αφού όλοι...μετακομίζουν το βράδυ στην περιοχή για μια δροσερή έξοδο. Έτσι, θα μείνουμε ενημερωμένοι και με τα δρώμενα του άστεως!! Ακόμη κι αν δε βγούμε, έξω, το μπαλκόνι μας με κεριά και μουσικούλα "γίνεται νησί", όπως λέει και ο Κότσιρας! Τελικά, η ζωή εδώ έχει άλλη γεύση. Από τα πρωινά ψώνια, όπου χαιρετάς την κοπέλα στο φούρνο, στα ψιλικά, στο σουπερμάρκετ μέχρι τη στιγμή που θα αποσυρθείς στα ενδότερα και πάλι θα ακούς κάποιες αποσπασματικές κουβέντες από τον εξαερισμό του...μπάνιου ή την αγριοφωνάρα του Παντελή, που έχει συνεχή ξεσπάσματα θυμού, όλα είναι "ορίτζιναλ" και θυμίζουν παλιότερες εποχές, όπου επικοινωνούσαμε ουσιαστικά και όχι ηλεκτρονικά-νοητά. Έχει και άλλους ρυθμούς. Το μαρτυρούν οι ράθυμοι επίδοξοι ψαράδες στην προκυμαία, που ομοιάζουν με τους γέρους, που παίζουν με τους φελλούς στη διαφήμιση του Jack Daniels ή οι περιορισμένοι ήχοι και ρύποι των αεικίνητων οχημάτων! Σύντομα, θα βρίσκομαι πίσω στη Θεσσαλονίκη. Θα μεταλλαχθώ από Γιάννη σε ένα γρανάζι της χαώδους και απρόσωπης αστικής μάζας μέχρι το επόμενο καλοκαίρι. Ποιος ξέρει; Ίσως ζήσω τέτοια σκηνικά στην τηλεόραση, σε σειρές, όπως η "Πολυκατοικία". Το σίγουρο είναι, ότι όσα ζω τώρα στην Περαία είναι το reality της εν λόγω σειράς σε summer edition! Εις το επανειδείν, λοιπόν!!

ΠΡΟΧΕΙΡΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 3

ΟΙ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ

Πάντα ήμουν λαίμαργο άτομο!! Αυτή η πανδαισία χρωμάτων, αρωμάτων και σχημάτων σε πλήρη αφθονία έφερνε την απόλυτη έκφραση ικανοποίησης μέσα μου μεταφρασμένη τουλάχιστον σε ένα πλατύ χαμόγελο και επιφωνήματα, που παραπέμπουν ευθέως στο ζωικό βασίλειο!! Φυσικά, δε θα μπορούσα να ξεφύγω από τη γενική τάση της εποχής (την άνοιξη εννοώ), που θέλει πολλούς από εμάς να αφυπνιζόμαστε πρόσκαιρα από το λήθαργο της ηδονής του φαγητού και να προσπαθούμε να αποτάξουμε τις συνέπειές του με ατέλειωτες ώρες γυμναστηρίου και υγιεινή διατροφή. Μάλιστα, ο ενθουσιασμός μας είναι συχνά τόσο μεγάλος, σα να ανακαλύψαμε την Αμερική!! Ο τελευταίος φουσκώνει τόσο γρήγορα, που ως φυσικό επακόλουθο ξεφουσκώνει ακόμα ταχύτερα!! Η φιλαρέσκεια δίνει το πρώτο έναυσμα για την προσπάθεια...αναστήλωσης!! Και μετά μπαίνουν οι περίφημοι στόχοι: " θα χάσω Χ κιλά, Ψ πόντους, θα γραμμωθώ" και άλλα γραφικά... Αλλάζουμε δυναμικά το πρόγραμμά μας και ως διά μαγείας βρίσκουμε χρόνο για το γυμναστήριο ή αποστρέφουμε το βλέμμα σε μια καλοψημένη μπριζόλα!! Για τη μυρωδιά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα (τα μανταλάκια στη μύτη δε βοηθούν)!! Μετά αρχίζουν οι... αναταράξεις μέχρι να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα!! Η σωματική προσπάθεια φαντάζει "βουνό" , η απότομη αποχή από γαστριμαργικούς πειρασμούς φέρνει σύνδρομο στέρησης. Πώς ξεσπάμε; Πολλές φορές με νεύρα και γενικά απότομη συμπεριφορά απέναντι σε άτομα, τα οποία σε τελική ανάλυση δεν έφταιξαν σε τίποτα να πληρώσουν το δικό μας makeover τοιουτοτρόπως!! Μήπως είναι απαραίτητο να βάλουμε κάποια όρια στο εαυτό μας πέραν των προαναφερθέντων; Και μάλιστα εδώ η μαγική λέξη ακούει στο χαρακτηρισμό ρεαλιστικά. Δεν είναι εφικτό να γίνουμε παίδαροι και κουκλάρες μέσα σε ένα τρίμηνο και να "σκίσουμε" τις παραλίες ή να βάλουμε εκείνα τα άκρως σεξουαλικά, κολλητά ρούχα, που θα αναδεικνύουν κάθε μυ του σώματός μας και κάθε καμπύλη του!! Το ότι μυρίζει καλοκαιράκι πρέπει να μας βρίσκει αισιόδοξους, αλλά όχι αερολόγους. Πρέπει να ακτινοβολούμε από χαρά και θετική ενέργεια και ναι, θα κάνουμε κάτι για τη βελτίωση της φυσικής μας κατάστασης και της εμφάνισης, όμως πάντα στο μέτρο του δυνατού!! Με τον καιρό μπορεί να υιοθετήσουμε αυτήν την προσπάθεια ως τρόπο ζωής, που θα είναι και το ιδανικό, αφού είναι αντικειμενικά καλό για την υγεία μας και πού ξέρετε, μπορεί του χρόνου το καλοκαίρι να επιτευχθεί η μεγάλη αλλαγή!! Εξάλλου τα "αγαθά κόποις κτώνται". Ακόμη και στην περίπτωση που δεν τα καταφέρουμε, δεν πρέπει να απογοητευόμαστε!! Βασικά πρέπει να αγαπάμε τον εαυτό μας και εκείνοι που πραγματικά νοιάζονται για μας να μας δεχθούν ως έχει!! Μπορούν φυσικά να πουν μια γνώμη για μας, αλλά χωρίς απώλεια αυτής της ουσίας!! Αρκεί πάντα να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, προσπαθώντας να παρερμηνεύσουμε την έκφραση "αγάπα με γι'αυτό που είμαι"!! Δικαιολογίες για τη ραθυμία υπάρχουν πολλές, θέληση όμως μία!! Τέλος, οι κινήσεις μας για την επίτευξη του ρεαλιστικού στόχου πρέπει να είναι εξίσου προσεκτικές και μετρημένες!! Οι ερινύες του μάρκετινγκ παραμονεύουν για ανυποψίαστα και φανταγμένα θύματα ανά πάσα στιγμή και πολιορκούν όλους μας προς κάθε κατεύθυνση ενοχλώντας ακόμη και άγνωστα άτομα στα σπίτια τους με κλήσεις με απόκρυψη!! Κέντρα αδυνατίσματος, εταιρίες διανομής "υγιεινών" γευμάτων, γυμναστήρια καραδοκούν για εκατοντάδες Ευρώ, αφού η άνοιξη είναι η ιδανική εποχή για τέτοιου είδους αρπαχτές!! Προσοχή!! Όλοι έχουμε τη νοημοσύνη να αντιληφθούμε ποιες προτάσεις είναι κάπως αξιόπιστες και ποιες μπορούμε να εφαρμόσουμε, έστω για αρχή!! Οι καιροί είναι δύσκολοι και πονηροί και επιβάλλουν απόλυτη φειδώ σε αυτές τις πρωτοβουλίες!! Αυτά τα ολίγα έγραψα με αφορμή τη ρημάδα τη δίαιτα, που ξεκίνησα πριν μία εβδομάδα (των παθών), αλλά με πλήρη αισιοδοξία για την έκβαση του εγχειρήματος!! Το "Στούντιο Φούσκοι" δεν παίζεται εδώ και χρόνια στην τηλεόραση, οπότε δε βλέπω το λόγο να το αναπαράγω ο ίδιος, γιατί προς τα εκεί κατευθυνόμουν!! Ουφ, κουράστηκα με το γράψιμο!! Πάω μια βόλτα στην κουζίνα!! Μην ανησυχείτε!! Το ψυγείο είναι άδειο και αποτελεί πλήρως ελεγχόμενη ζώνη!! Βρε, πού καταντήσαμε!! Καλό σας Σαββατοκύριακο!!

Πρόχειρες σημειώσεις 2

Η ΔΙΠΛΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΛΑΝΟΔΙΟΥ

 

Δεν είχα κανένα σκοπό να αναρτήσω νέες «πρόχειρες σημειώσεις» τόσο σύντομα. Ωστόσο, ο αυθόρμητος χαρακτήρας της στήλης, ο οποίος διαμορφώνεται από τα καθημερινά ερεθίσματα που δέχομαι, επέβαλε κάτι τέτοιο. Δευτέρα απογευματάκι, γύρω στις πέντε παρά τέταρτο. Το επισφράγισμα μια κουραστικής μέρας μετά από έναν εξοντωτικό ποδαρόδρομο δε θα μπορούσε να είναι άλλο από την απαραίτητη στάση για φαγητό, καθώς οι στομαχικές διαμαρτυρίες ήταν έντονες!! Βρέθηκα, λοιπόν, σε ένα ταβερνάκι στο Ναυαρίνο.

 

Επιτέλους, χαλάρωνα!! Όχι όμως για πολύ!! Μην πάει ο νους σας στην ποιότητα των εδεσμάτων!! Αυτά ήταν υπέροχα!! Κάποια στιγμή μπήκαν στο μαγαζί δύο παιδιά ηλικίας 8 και 10 ετών περίπου πουλώντας το ένα χαρτομάντιλα και το άλλο κεριά. Τίποτα το πρωτότυπο θα μου πείτε!! Εικόνα της νεοελληνικής κοινωνίας. Μα το θέμα βρίσκεται στη συμπεριφορά κάποιων θαμώνων απέναντι στα παιδιά – θύματα. Μια παρέα από δύο ζευγάρια και έναν πιο εξυπνάκια  είχαν προφανώς διάθεση για καλαμπούρια και έλλειψη θεμάτων προς συζήτηση. Έτσι, αντί απλά να αρνηθούν να πάρουν κάτι από τα παιδιά άρχισαν να τα «βομβαρδίζουν» με αλλεπάλληλες ερωτήσεις. Σωστή ανάκριση!! Πώς τα λένε, από πού κατάγονται, την ηλικία τους, για να περάσουν σε πιο ποιο αδιάκριτες, όπως πόσο τζίρο θα έπρεπε να κάνουν καθημερινά, πότε ήρθαν στην Ελλάδα (ήταν από τη βόρεια Ήπειρο), πού μένουν κλπ.!! Τα παιδιά απαντούσαν τις ερωτήσεις και η παρέα με χαμογελάκια και σχόλια μεταξύ τους έδειχναν να απολαμβάνουν την εμπειρία. Ξαφνικά, η μία γυναίκα (περί τα σαράντα) το προχώρησε ακόμη παραπάνω δείχνοντας μια φαινομενική προθυμία να αγοράσει παιδικά βιβλία στο ένα, αφού πληροφορήθηκε, ότι το παιδί και ήξερε να διαβάζει, αλλά, φυσικά δεν πήγαινε σχολείο σε καθημερινή βάση. Παράλληλα, ο εξυπνάκιας τσιγκλούσε το λίγο μικρότερο παιδάκι, που δεν γνώριζε ανάγνωση, φέρνοντας το γελοίο παράδειγμα, ότι αυτό δε θα αναγνώριζε μια επιγραφή «εδώ μοιράζονται λεφτά» (άκουσον, άκουσον) κι έτσι θα έχανε την ευκαιρία!! Η γελοιότητα διογκωνόταν λεπτό προς λεπτό, όταν η παρέα προθυμοποιήθηκε να κεράσει στα παιδιά και δύο πορτοκαλάδες ΕΨΑ, ώστε να συνεχίσει να απολαμβάνει το χάπενινγκ!! Μάλιστα, επέμενε να φάνε και ό,τι περίσσεψε από την πίτα. Το αστείο είναι ότι όλοι απόρησαν, όταν το αγοράκι είπε, ότι και στο σπίτι του φτιάχνουν σπανακόπιτες  (ναι, κυρίες της παρέας, η αξιοπρέπεια και το νοικοκυριό δεν πάνε πακέτο με το εισόδημα ή την καταγωγή και είμαι σίγουρος, ότι οι δικές γνώσεις μαγειρικής σταματούν στο…τηγανητό αυγό)! Μάλιστα, για να κρύψουν την αμηχανία τους το διόρθωσαν κι από πάνω λέγοντάς του, ότι αυτή ήταν μαραθόπιτα!! Λίγα λεπτά αργότερα, η παρέα των…παιδοψυχολόγων (!) έβγαλε και το πόρισμα!! Το ένα παιδάκι ήταν ο δημοσιοσχεσίτης, που του αρέσει η κουβέντα και οι κοινωνικές επαφές. Το άλλο ήταν ο…killer (!), του οποίου η βασική μέριμνα ήταν η επιστροφή στο σπίτι με το απαιτούμενο χρηματικό ποσό. Ευτυχώς, που το τελευταίο παρενέβη κι έτσι το θέατρο του παραλόγου έλαβε τέλος μετά από μισή τουλάχιστον ώρα. Έξω είχε πια  νυχτώσει και τα δύο αγόρια έφυγαν με τα εμπορεύματα απούλητα. Είχαν χάσει την ώρα τους από μία ανεγκέφαλη παρέα σαραντάρηδων, οι οποίοι βρήκαν αντικείμενο δωρεάν διασκέδασης, για να ομορφύνουν την κενή τους έξοδο. Αν πραγματικά νοιάζονταν για τα παιδιά, θα τα βοηθούσαν αγοράζοντας κάτι ίσης αξίας τουλάχιστον με τις δύο πορτοκαλάδες ή πιο απλά θα τα άφηναν  να φύγουν  όσο το δυνατό γρηγορότερα, γιατί οπωσδήποτε δε θα ήθελαν να βρεθούν οι ίδιοι στο μένος των γονιών, αν γύριζαν σπίτι με άδεια χέρια! Αν η πρόθεση της φιλομαθούς κυρίας ήταν η αγορά βιβλίων θα μπορούσε απλά να το κάνει και να πει στα παιδιά να περάσουν μια άλλη μέρα να τα παραλάβουν από την ίδια ταβέρνα. Εννοείται, ότι το πιο πρόστυχο ήταν η διπλή εκμετάλλευση αυτών των δύο αγγελουδιών, τα οποία εκτός από θύματα των γονέων τους, που τα εξώθησαν για διάφορους λόγους στην επαιτεία, «βιάζονταν» ψυχολογικά και από τους βολεμένους μουσικούς, όπως αποδείχθηκε, οι οποίοι προφανώς την «έβρισκαν» περισσότερο με τη γελοιοποίηση των αδυνάτων συνανθρώπων μας, παρά με τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες. Αν κάποιος θέλει να κάνει τα «στραβά μάτια» σε καίρια κοινωνικά θέματα είναι απόλυτα σεβαστό, αν και όχι ιδανικό. Αν όμως βρίσκει αφορμή να κάνει την πλάκα του σε βάρος όλων αυτών των θυμάτων, αυτό είναι καμιά φορά πιο επικίνδυνο ολίσθημα και από το ίδιο το πρόβλημα αυτό καθαυτό.

 

Η ώρα είχε περάσει και έπιασα τον εαυτό μου να τρώει μηχανικά, για να καλύψει απλά την ανάγκη της πείνας. Το μυαλό είχε κολλήσει σ’αυτές τις σκέψεις και έριχνα «δολοφονικές» ματιές στην παρέα, που πλέον αμέριμνη συνέχιζε να κάθεται στο μαγαζί συζητώντας διάφορες αερολογίες, όπως ακριβώς έκανε και πριν την είσοδο των αγοριών στο μαγαζί. Αποφάσισα να αποχωρήσω, χωρίς να τους πω κάτι. Είμαι σίγουρος, πάντως, ότι εισέπραξαν τα αυστηρά μου βλέμματα, γιατί δεν ήταν «πτωχοί τω πνεύματι», ώστε να έχουν ίσως μια δικαιολογία για την απαράδεκτη συμπεριφορά τους.  Απλά κακοήθεις και «ρηχοί» ήταν!!

  

ΠΡΟΧΕΙΡΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 1

Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ

 

Οι τελευταίες μέρες του χρόνου μου προκαλούν μια μελαγχολία. Είναι η ώρα του απολογισμού. Γεγονότα, πράξεις, εκτιμήσεις μπαίνουν στη ζυγαριά, η οποία θα δείξει το ακριβοδίκαιο αποτέλεσμα στη σχέση στόχων – επιτευγμάτων. Μια διαδικασία, που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο και διακόπτεται από αναλαμπές αναμνήσεων καλών ή κακών, οι οποίες έδωσαν το δικό τους στίγμα τη χρονιά που πέρασε και παράλληλα την έκαναν να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες. Ωστόσο, δεν παρεκκλίνω!! Επιδίδομαι σε μια νοητή σημείωση των θετικών και αρνητικών στοιχείων. Βαθειά μέσα μου ελπίζω, πως το πρόσημο της εξίσωσης θα είναι θετικό, πως ό,τι κι αν πέρασα είχε ένα αίσιο τέλος και άξιζε τον κόπο!! Σε αντίθετη περίπτωση, ίσως προσωρινά κρύβομαι πίσω από δικαιολογίες ανυπέρβλητων εμποδίων – αναποδιών, όταν διαπιστώνω, ότι πάλι δεν έφτασα στο επιθυμητό σημείο. Μια διαδικασία ψυχοφθόρα και οδυνηρή, αλλά άκρως απαραίτητη, αφού θα αποτελέσει τη βάση για τη χάραξη της πορείας την καινούργια χρονιά. Προς στιγμή νιώθω, ότι πνίγομαι, με κυριεύει ένα άγχος, που βασανιστικά ξυπνάει μια πρόσκαιρη, ευτυχώς, τάση ηττοπάθειας. Τελικά τι κατάφερα φέτος? Μήπως λίγο-πολύ σκέφτομαι και κάνω τα ίδια πράγματα κάθε χρόνο? Μήπως η πορεία της ζωής μου μοιάζει σαν τρέξιμο σε διάδρομο γυμναστικής, όπου τρέχω, αλλά στην ουσία δεν προχωράω? Ας είμαι ψύχραιμος! Η ζωή είναι ένα συνεχές αλισβερίσι, όπου δίνεις και παίρνεις, είναι ένα ταξίδι, όπου χαίρεσαι όχι μόνο τον προορισμό, αλλά και τη διαδρομή! Και φυσικά το ανέλπιστο θα την κάνει κατά διαστήματα πιο ενδιαφέρουσα! Ας προσπαθήσω, λοιπόν, να αποκομίσω τα μέγιστα οφέλη από τον απολογισμό. Μέσω αυτού θα γυρίσω σελίδα και ν’ανοίξω ένα νέο κεφάλαιο στο βιβλίο της ζωής μου. Ναι, σίγουρα θα θέσω κάποιους στόχους, που εν μέρει θα είναι ίσως ίδιοι με τους περσινούς, αλλά οπωσδήποτε θα κινούνται στα όρια του ρεαλισμού. Είναι κακό να αεροβατείς και να κινείσαι στη σφαίρα του φανταστικού! Ωστόσο, στο σχεδιασμό σου επιβάλλεται να αφήσεις τον απαραίτητο χώρο για τα όνειρα!! Αυτά θα σε τροφοδοτούν και θα σε κάνουν κάποιες φορές να υπερβάλλεις εαυτόν για να πετύχεις τους στόχους σου. Οι μικρές ώρες, όπου το σκοτάδι καλύπτει τα κακώς κείμενα και η ηρεμία της νύχτας ευνοεί την περισυλλογή είναι η ιδανική στιγμή για τον απολογισμό. Το μυαλό απαλλάσσεται από το στρες και τις έννοιες της μέρας και βρίσκεται σε πλήρη εγρήγορση για οποιαδήποτε πνευματική διαδικασία. Το ρολόι δείχνει περασμένες τρεις και «πιάνω» τον εαυτό μου να βρίσκεται σε υπερένταση. Ο απολογισμός έχει πραγματοποιηθεί και οι στόχοι τέθηκαν, όχι στο χαρτί, αλλά στο μυαλό. Εξάλλου, πρόκειται για μια διεργασία καθαρά προσωπική. Αυτό δεν θα αποτελέσει αφορμή να ξεχάσω, να παραλείψω κάτι από αυτά που σχεδίασα. Αν έκανα κάτι τέτοιο, θα κορόιδευα  εμένα τον ίδιο, πράγμα που θα σήμαινε έλλειψη αυτοεκτίμησης. Στην ουσία υπέγραψα μια συμφωνία για τη βελτίωση της προσωπικότητας και της ποιότητας ζωής μου. Δε θα ήταν χαζό να την αθετήσω? Μένει μόνο μια ευχή: να είμαι γερός και δυνατός, ώστε να ανταποκριθώ στο στόχο μου χωρίς να συναντήσω  αναποδιές, όπως πολύ εύστοχα μου ευχήθηκε η φίλη μου, η Ελένη. Σε τελική ανάλυση, καλώς εχόντων των πραγμάτων, σε ένα χρόνο θα κληθώ να κάνω το νέο απολογισμό! Και η ζωή συνεχίζεται! Και η ζωή είναι ωραία! Βάλτε όποιον επίλογο θέλετε εσείς!!